အေမ
ဇမၺဴတိုင္းမွာ အေျဖညွိျပရရင္၊
အပူလႈိုင္းျဖာ ေဝဒနိကေတြနဲ႔
လူတိုင္းမွာ အေမရွိၾကတယ္၊
မေရမရာ ပေဟဠိေတြေၾကာင့္၊
ဇေဝဇဝါ အေဖမသိေတာင္မွ
အေမဆိုတာ အေသအခ်ာရွိခဲ့ၾကတယ္။
(ေအာင္လႈိုင္ထြန္း)
အေမ့ေမတၱာႏွင့္ ဤေလာက
အေမ….
၊ လူတိုင္းမွာ အေမႏွင့္ မကင္းၾက။ သားသမီးတုိင္းမွာ အေမရွိၾက၏။ အေမအေၾကာင္း
ဆိုလွ်င္ လူတိုင္း စိတ္၀င္စားၾက၏။ အေမသမိုင္းဆိုလွ်င္
လူတိုင္းေခါင္းေထာင္ၾကည့္ၾက၏။ အေမဇာတ္လမ္းဆိုလွ်င္ လူတိုင္း
အလုအယက္ၾကည့္ၾက၏။ ျပီးလွ်င္ အေမေမတၱာကို တသသခံစားျပီး သနားကရူဏာပိုစြာ
မ်က္ရည္လည္ရြဲ ငိုပြဲဆင္ရျမဲပင္တည္း။ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဤသို႔ ခံစားခ်က္ျခင္း
တူညီေနၾကရသနည္း ဟူမူ…အေမသည္ တစ္သီးပုဂၢလ ပိုင္ဆိုင္မႈ၏ သေကၤတ မဟုတ္။
အမ်ားဆိုင္ အမ်ားပိုင္သေကၤတ တစ္ခုသာျဖစ္၏။
ထို႔အတူ
အေမသည္ သားသမီးဟူေသာ ပန္းကေလးမ်ားကို ဖူးပြင့္ေစေသာေၾကာင့္ ဥယ်ာဥ္မွဴးလည္း
မည္၏။ အေမသည္ သားသမီးမ်ားကို အေတြးအျမင္ လွပေအာင္၊ အေကာင္း အဆိုး
အမွားအမွန္ ခြဲျခားေ၀ဖန္တတ္ေအာင္၊ အသိအလိမၼာရွိ၍ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ေစတနာ
ေကာင္းျမတ္ မွန္ကန္ေအာင္ အျမဲ တည့္မတ္ေပးခဲ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အေမသည္
အနာဂတ္ကို ၾကီးက်ယ္ ခမ္းနားေအာင္ ပႏၷက္ခ်ေပးေနသည့္ ဗိသုကာလည္း မည္၏။
သားသမီးမ်ားကို သြန္သင္ ဆံုးမရာ၌ ေခ်ာ့သင့္လွ်င္ ေခ်ာ့၏။ ေျခာက္သင့္လွ်င္
ေျခာက္၏။ ေခ်ာ့တစ္ခါ ေျခာက္တစ္လွည့္ျဖင့္ လိုသလို ပံုသြင္းခဲ့၏။
ထို႔ေၾကာင့္ အေမသည္ အလြန္ႏူးညံ့ေသာ အႏုပညာရွင္လည္း မည္ပါ၏။
အေမ့ေမတၱာသည္
သားသမီးတုိင္းအေပၚ လႊမ္းျခံဳရစ္ပတ္ကာ အႏၱရာယ္အေပါင္းမွ ကာကြယ္ေပး၍
ေအးခ်မ္း ၾကည္လင္ ခ်မ္းေျမ႕မႈကို ျဖစ္ေစသည္သာတည္း။ ကြ်န္ေတာ့္အေမ၊ ခင္ဗ်ား
အေမ၊ သူ႔ အေမ၊ တစ္ျခားသူတို႔၏ အေမ၊ လူသားအားလံုး၏ အေမ၊ ထိုထိုသို႔ေသာ
အေမအားလံုး၏ ေမတၱာတရားတို႔ျဖင့္ လႊမ္းျခံဳထားေသာ ဤကမၻာေလာကၾကီးသည္ ေဘးရန္အေပါင္းမွ
ကင္းေဝးကာ ျငိမ္းခ်မ္းေနဦးမည္မွာ သံသယျဖစ္ဖြယ္ မရွိပါေပ။ မိသားစုတြင္းဝယ္
အခန္႔မသင့္၍ ခိုက္ရန္ျဖစ္ၾကလွ်င္ေသာ္မွ အေမ့ေမတၱာေရႏွင့္
ျဖန္းပက္လိုက္လွ်င္ ခ်က္ခ်င္း ျငိမ္းေပ်ာက္ သြားသကဲ့သို႔ လူသားတို႔၏ ေလာဘ၊
ေဒါသ၊ အာဃာတမ်ားေၾကာင့္ ခိုက္ရန္ျဖစ္မႈမ်ား၊ စစ္ျဖစ္မႈမ်ား ရွိေနေစဦးေတာ့
အေမတိုင္း၏ ေမတၱာေရျဖင့္ ျဖန္းပက္ႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ဤကမၻာေလာကၾကီးသည္
ေအးခ်မ္္းျငိမ္သက္ကာ ဆက္လက္တည္တံ့ေနဦးမည္မွာ ေျမၾကီးလက္ခတ္ မလႊဲပင္တည္း။
အေမကေမြးေသာ သားသမီးမ်ားက ဤကမၻာေလာကၾကီးကို တည္ေဆာက္ေနၾက၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေနၾက၊
ဆက္လက္တည္တံ့့ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေနၾကေသာေၾကာင့္ ဤကမၻာေလာကၾကီးကို အေမမ်ား၏
ေမတၱာတရားတို႔ျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည္ဟုဆိုလွ်င္လည္း လြန္အံ့ မထင္ပါေပ။
ႏွိဳင္းဆ မကုန္ မိဘဂုဏ္
(၁)“ပထ၀ီ ေ၀ဠဳက ပတၱံ”
ယူဇနာ ႏွစ္သိန္း ေလးေသာင္း အထုရွိေသာ ဤမဟာ ပထ၀ီ ေျမၾကီးသည္ မိဘ ေမတၱာႏွင့္ ႏွိဳင္းယွဥ္လိုက္ပါက ၀ါးရြက္ငယ္တမွ်သာ ရွိေပ၏။
(၂)“သိေနရု ဦန၀မၼိကံ”
ယူဇနာ ရွစ္ေသာင္း ေလးေထာင္ အျမင့္ေဆာင္ေသာ ျမင္းမိုရ္ေတာင္သည္ မိဘ ေမတၱာႏွင့္ ႏွိဳင္းစာပါက ႏြားခ်ိဳ ပမာဏသာ ရွိေလသည္။
(၃)“သမုေဒၵါ ပါတိကံ ယထာ”
အလြန္တရာ က်ယ္၀န္းလွေသာ မဟာသမုဒၵရာသည္ မိဘ ေမတၱာ ႏွင့္ ႏွိဳင္းစာပါက မိုးေရစက္ တစ္စက္မွ်ေလာက္သာ ျဖစ္ေပ၏။
(၄)“စကၠ၀ါဠ သူစိဃရံ”
အလြန္က်ယ္ျပန္႔ေသာ အတိုင္းအဆ မရွိေသာ စၾကာ၀ဠာသည္ မိဘ ေမတၱာႏွင့္ ႏွိဳင္းစာပါက အပ္နဖားေပါက္ေလာက္ ပမာဏသာ ရွိေပ၏။
(မာတုေပါသကသုတ္၊ သဂါထာ-သံ၊ ပါ၊ ၁၈၃၊ ႒၊ ၂၄၄။)
*အနႏၱဂိုဏ္း၀င္၊ မိဘပင္၊ ဂုဏ္အင္ၾကီးမားသည္။
*မိဘဂုဏ္ကို၊ ယွဥ္ျပိဳင္လို၊ ျမင္းမိုရ္ေတာင္က ငယ္လိမ့္မည္။
*မိဘဂုဏ္အင္၊ ျပိဳင္လာလွ်င္၊ ေကာင္းကင္ျပင္က က်ဥ္းလိမ့္မည္။
*မိဘဂုဏ္စု၊ ျပိဳင္လာတု၊ ေျမထုေျမလႊာ ပါးလိမ့္မည္။
*မိဘဂုဏ္မွာ၊ ျပိဳင္လို႔လာ၊ အဏၰဝါက က်ဥ္းလိမ့္မည္။
*မိဘဂုဏ္က၊ ျပိဳင္မရ၊ အဆရာေထာင္ သာလိမ့္မည္။
ထိုမွ်မက
မိဘေမတၱာႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္လာသည့္ ပန္းေရႊၾကာႏွင့္ စမ္းေရျပာသည္လည္းေကာင္း၊
ေဒါင္းဖလ္ဝါႏွင့္ စန္းစႏၵာတို႔သည္လည္းေကာင္း ၾကည္ျဖဴစြာႏွင့္ပင္ သူ႔အလိုလို
အရႈံးေပးသြားခဲ့ၾကျပန္၏။ စမ္းေရျပာကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ တသြင္သြင္စီးဆင္းကာ
ေအးျမပံုခ်င္းတူေသာ္လည္း မိဘေမတၱာကား သားသမီးအေပၚ အျမဲစီးဆင္းေနေသာ
စမ္းေခ်ာင္းကေလးအသြင္ျဖစ္ပါ၏။ ပကတိစမ္းေခ်ာင္းေခၚသည့္ စမ္းေရျပာမွာမူကား
ေႏြအခါဆို အလိုလိုခန္းေျခာက္တတ္ေသာေၾကာင့္ မိဘေမတၱာကို မယွဥ္ႏိုင္သည္မွာ
အထူးေျပာဖြယ္ မလိုေအာင္ပင္။
ဖခင္က
သားသမီးတို႔အေပၚ ရဲရင့္ေႏြးေထြးေသာ ေမတၱာဓာတ္ကို ေပးေသာေၾကာင့္
ေနတစ္စင္းႏွင့္ အလားတူေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း၊ မိခင္က ေအးျမေသာေမတၱာဓာတ္ကို
ေပးေသာေၾကာင့္ လတစ္မင္းႏွင္း အလားတူေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း
ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္ႏိုင္ပါ၏။
*ေမေမ့ေမတၱာ ႏိႈင္းဆိုရာသည္ ညဥ့္အခါလေရာင္ျခည္တည္း။
*ေဖေဖ့ေမတၱာ ဥပမာသည္ ေန႔အခါေနမင္းေရာင္ျခည္တည္း။
မွန္ပါ၏။
ေနမင္းသည္လည္း အခ်ိန္တန္ေတာ့ အေနာက္ေဂါယာက်ြန္းသို႔ ယြန္းရစျမဲ။
လမင္းသည္လည္း တစ္ခါတစ္ရံ “တိမ္ဖံုးပါလို႔ လမသာ” ဆိုတာမ်ိဳး ျဖစ္တတ္ျပန္၏။
မိဘတို႔ ေမတၱာအေလင္းေရာင္သည္ကား သားသမီးတို႔အေပၚမွာ အခ်ိန္အခါမေရြး
ရင္းေသြးမ်ား၏ ဘဝလမ္းခရီးတစ္ေလွ်ာက္မွာ အျမဲတမ္း ထြန္းလင္းေတာက္ပေနမည္သာ
ျဖစ္ပါ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္
မိဘတို႔၏ ေက်းဇူးတရားကို ယွဥ္ျပိဳင္လာသည့္ အရာအားလံုး အရႈံးေပးသြားၾကရစျမဲ ထံုးစံပင္တည္း။
*မိဘေမတၱာ၊ ပန္းေရႊၾကာႏွင့္၊ ပမာႏႈိင္းဆို၊ မတိုင္းလိုဘူး၊ ထိုပန္းေရႊၾကာ ႏြမ္းတတ္လို႔။
* မိဘေမတၱာ၊ စန္းစႏၵာႏွင့္၊ ပမာယွဥ္ဆို၊ မျမင္လိုဘူး၊ ထိုစန္းတိမ္လႊာ ဖံုးတတ္လို႔။
* မိဘေမတၱာ၊ စန္းေရျပာႏွင့္၊ ပမာခိုင္းဆို၊ မႏႈိင္းလိုဘူး၊ ထိုစန္းေႏြမွာ ခမ္းတတ္လို႔။
* မိဘေမတၱာ၊ ေဒါင္းဖလ္ဝါႏွင့္၊ ႏႈိင္းကာယွဥ္ဆို၊ မေျပာလိုဘူး၊ ညဆိုေနမင္း ကြယ္တတ္လို႔။
(အရွင္သီရိကဥၥနညဘိဝံသ)
ဤမာတုေပါသကသုတ္အရ
မိဘေမတၱာသည္ ယူဇနာ ႏွစ္သိန္း ေလးေသာင္း အထုရွိေသာ ဤမဟာ ပထ၀ီ
ေျမၾကီးထက္လည္း ၾကီးမားလွပါ၏။ ယူဇနာ ရွစ္ေသာင္း ေလးေထာင္ အျမင့္ေဆာင္ေသာ
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ထက္လည္း ျမင့္မားလွပါ၏။ အလြန္တရာ က်ယ္၀န္းလွေသာ မဟာ သမုဒၵရာ
ထက္လည္း က်ယ္၀န္းလွပါ၏။ အလြန္က်ယ္ျပန္႔ေသာ အတိုင္းအဆ မရွိေသာ စၾကာ၀ဠာ
ထက္လည္း ပို၍ က်ယ္ျပန္႔လွပါ၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဟူမူ အဆိုပါ မဟာ ပထ၀ီ ေျမၾကီး၊
ျမင္းမိုရ္ေတာင္၊ မဟာ သမုဒၵရာ၊ စၾကာ၀ဠာတို႔သည္ တိုင္းတာ တြက္ဆ၍ ရေကာင္း
ရႏိုင္မည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မိဘ ေမတၱာ၏ အတိုင္း အတာ ထုထည္ ပမာဏကိုကား တိုင္းတာ
တြက္ဆ၍ မရႏိုင္ေသာၾကာင့္ ျဖစ္ပါ၏။
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ဦး မကၾကဴးသည့္ ေက်းဇူးရွင္ မိခင္ ဖခင္
ဘုရားရွိခိုးျပီးတိုင္း
အမွ်ေပးေ၀ရာတြင္ “ၾကီးထျမင့္ေခါင္၊ ျမင္းမိုရ္ေတာင္ဦး၊ မကၾကဴးသား၊
ေက်ဇူးအရွင္၊ ေမြးမိခင္ႏွင့္၊ ဖခင္တို႔အား၊ ရျငားပါေစ၊ အမွ်ေ၀၏။” ဟု
ဗုဒၶစာေပ မ်ားတြင္ မိဘ ေမတၱာ ၾကီးမားေၾကာင္းကို တင္စားရာ၌
ဇမၺဳဒိပ္ကြ်န္းတြင္ အၾကီးဆံုး၊ အျမင့္ဆံုးအျဖစ္ ထင္ရွားေသာ
ျမင္းမိုရ္ေတာင္ျဖင့္ ဥပမာျပဳ တင္စားေလ့ ရွိပါ၏။
ဘုရားရွိခိုးတိုင္း
အနႏၱ (၅) ပါးျဖင့္ ရွိခိုးေလ့ရွိသလို ဘုရားရွိခိုးျပီးတိုင္း
အမွ်ေပးေ၀ရာတြင္လည္း အနႏၱ (၅) ပါးတို႔အနက္္ မိဘ ႏွင့္ ဆရာတို႔ကို အမွ်ေ၀ေလ့
ရွိပါ၏။ ထို္ အနႏၱ (၅) ပါးတို႔တြင္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ တို႔ကိုမူ
အမွ်ေပးေ၀ရန္ မလိုအပ္ေပ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ တို႔သည္
အမွ်ေ၀ျခင္းစသည့္ သူတစ္ပါး၏ အကူအညီကို ယူဖြယ္ မလိုေသာေၾကာင့္ပင္
ျဖစ္ပါ၏။(ဤေနရာ၌ သံဃာအရ အရိယာ သံဃာကို ရည္ရြယ္၍ ဆိုသည္။) မိဘႏွင့္
ဆရာတို႔မွာမူ ဇနီး မယား သံေယာဇဥ္၊ သမီး သား သံေယာဇဥ္၊ ပစၥည္း ဥစၥာ သံေယာဇဥ္
စသည္ျဖင့္ သံေယာဇဥ္ အေႏွာင္ အဖြဲ႔တို႔မွ မလြန္ေျမာက္ႏိုင္ေသးရကား
အမွ်ေ၀ျခင္းစသည့္ သူတစ္ပါး၏ အကူအညီကို ယူရန္လိုအပ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါ၏။
အႏိႈင္းမဲ့ေမတၱာရွင္
အေမသည္
အနေႏၱာအန ႏၱ(၅)ပါးတြင္ ပါဝင္၏။ အေမ (သို႔မဟုတ္) မိဘတို႔၏ ေက်းဇူးတရား
အဆံုးအပိုင္းအျခားမရွိေအာင္ မ်ားျပားလြန္းေသာေၾကာင့္ “အန ႏၱ” ဟု
စကားလံုးတစ္လံုးတည္း သံုးရသည္ကိုပင္ အားမရႏိုင္၊ မေက်နပ္ႏိုင္သျဖင့္
ေနာက္ထပ္ “အန ႏၱ”တစ္လံုး ျဖည့္စြက္သံုးကာ ပါ္ဠိသဒၵါနည္းအရ
အလယ္တြင္ၾသသရထည့္၍ “အနေႏၱာအန ႏၱ”
ဟု သံုးႏႈန္းေခၚေဝၚျခင္းျဖစ္ပါ၏။ “ပရိယာယ္ႏွစ္ခ်က္ဆင့္ အနက္ျမင့္ရျမဲ”တဲ့။
ပရိယာယ္တူပုဒ္္ ႏွစ္ခါထပ္ေျပာလွ်င္ “အလြန္”ဟူေသာ အနက္အဓိပၸါယ္ထြက္၏။ ဥပမာ။
။မဟာ-ၾကီးသည္၊ မဟာ့မဟာ-အလြန္ၾကီးသည္ ဟူလို။ အဆံုးအပိုင္းအျခားမရွိေအာင္၊
ေရတြက္ျခင္းငွါ မစြမ္းသာေအာင္ ေက်းဇူးတရားတရား မ်ားျပားကာ
ႏိႈင္းတု၍မရေသာေၾကာင့္ “အႏိႈင္းမဲ့ေမတၱာရွင္” ဟု အေမကို တင္စားကာ
ဂုဏ္ျပဳေခၚေဝၚခဲ့ၾကပါ၏။
အစားထိုး၍ မရႏိုင္ေသာ အရာ
ေလာကမွာ
ဥစၥာ စီးပြါး၊ ပညာ အသိတရား၊ ၾသဇာ အာဏာ မ်ားျဖင့္ မည္သည့္အရာမဆို
ျပဳလုပ္ေကာင္း ျပဳလုပ္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ လိုတိုင္းရ၊ တတိုင္း ျပည့္စံုေကာင္း
ျပည့္စံုပါလိမ့္မည္။ အေဖ အေမ တည္းဟူေသာ မိဘကိုမူ ဘယ္ေသာအခါမွ် အစားထိုး၍
ရႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။ လင္ေသလွ်င္ လင္စား ရႏိုင္ပါ၏။ မယားေသလွ်င္လည္း မယား
အစား ရႏိုင္ပါ၏။ သား သမီး ေသလွ်င္ေသာ္မွ သား သမီး အစား ရႏိုင္သည္သာ
ျဖစ္ပါ၏။ မိဘမ်ား ေသသြားလွ်င္ မိဘေနရာကို အစားထိုး၍ ရႏိုင္မည္ မဟုတ္ေပ။
အေမမရွိလွ်င္ အေမကို အစားထိုးကာ အတုျပဳလုပ္၍ ရႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါေပ။
မိဘတို႔၏
ေမတၱာသည္ အစားထိုး၍ မရေသာ ေမတၱာမ်ားသာ ျဖစ္ပါ၏။ မိဘ ေမတၱာကို ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ
ခံစားရသူသည္ မိုးၾကီး သည္းထန္စြာ ရြာသြန္းပါက ျမစ္ေခ်ာင္း
အင္းအိုင္တို႔တြင္ မိုးေရတို႔သည္ မို႔ေမာက္ ျပည့္လွ်ံရုံမက ယိုဖိတ္
စီးဆင္းကုန္ဘိသကဲ့သို႔ မကုန္ႏိုင္ မခမ္းႏိုင္ေအာင္ ျပည္လွ်ံစြာ ခံစားရပါ၏။
မိဘေမတၱာ မရွိေတာ့ဟု ဆိုလွ်င္္လည္း မည္သည့္ ပစၥည္း မည္သည့္ အရာ၀တၳဳႏွင့္မွ်
အစားထိုး၍ မရႏိုင္ေတာ့ေပ။ မိဘသည္ မည္သည့္ေနရာတြင္ မဆို
ကိုယ္စား၀င္ယူႏိုင္၏။ မိဘေနရာကိုကား မည္သူမွ် ကိုယ္စား မ၀င္ႏိုင္္ေပ။
ထိုေၾကာင့္ အေမ့ေမတၱာသည္ ေနရာတိုင္းမွာ ရွိျပီး အေမ့ေမတၱာသည္ အရာအားလံုး၏
ကိုယ္စားျပဳ နိမိတ္ပံုပင္တည္း။
မိမိအသက္စြန္႔၍ မိဘေက်းဇူးေၾကြးကို ေပးဆပ္ျခင္း
မိဘတို႔အား
ေကာင္းစြာလုပ္ေကၽြးျခင္းသည္ ေကာင္းျမတ္ေသာ မဂၤလာမည္၏ဟု ၃၈-ျဖာမဂၤလာ
တရားေတာ္တြင္ ေဖာ္ျပထားေပး၏။ ထိုမဂၤလာတရားေတာ္ႏွင့္အညီ တိရစၧာန္ပင္
ျဖစ္လင့္ကစား မိခင္ေမ်ာက္အိုမႀကီးကို ေကာင္းစြာလုပ္ေကၽြး၍
အသက္ေပးစြန္႔ခဲ့ေသာ ေမ်ာက္ညီေနာင္ အေၾကာင္းကို ဒုကနိပါတ္၊
စူဠနႏၵိယဇာတ္ေတာ္တြင္ ဘုရားရွင္က ေဟာျပေတာ္မူခဲ့ပါသည္။
ဗာရာဏသီျပည္တြင္
ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး မင္းျပဳခ်ိန္၌ ဘုရားေလာင္းသည္ ဟိမ၀ႏၲာအရပ္တြင္
မဟာနႏၵိယအမည္ ရွိေသာ ေမ်ာက္ျဖစ္ေလ၏။ မဟာနႏၵိယတြင္ သူဠနႏၵိယ အမည္ရွိ
ညီငယ္ေမ်ာက္မင္းလည္း ရွိေလသည္။ ထိုေမ်ာက္ညီေနာင္တို႔သည္
ေမ်ာက္ရွစ္ေသာင္းကို ျခံရံအုပ္ခ်ဳပ္၍ မ်က္မျမင္မိခင္ ေမ်ာက္အိုမႀကီးကို
လုပ္ေကၽြးျပဳစုေနၾကေလ၏။
ေမ်ာက္ညီေနာင္သည္ မိခင္ မ်က္မျမင္
ေမ်ာက္အိုမႀကီးကို ခ်ံဳတေနရာတြင္ ေနရာခ်ထားျပီး ေမ်ာက္အေပါင္းကို ျခံရံကာ
ေတာထဲသို႔ ေန႔စဥ္၀င္ေရာက္ အစာရွာၾကကုန္၏။ ေမ်ာက္ညီေနာင္သည္ ခ်ိဳျမိန္ေသာ
သစ္သီးသစ္ဖုမ်ားကို မိခင္ထံသို႔ အျခံအရံေမ်ာက္တို႔အား ပို႔ေဆာင္ေစေလ၏။
အျခံအရံေမ်ာက္တို႔သည္ ေမ်ာက္ညီေနာင္၏ မိခင္အား ခ်ိဳျမိန္ေသာ
သစ္သီးသစ္ဖုမ်ားကို မေပးဘဲ မာေက်ာရင့္ေရာ္ေသာ သစ္သီးသစ္ဖုမ်ားကိုသာ
ေပးပို႔ျပီး ေကာင္းမြန္ေသာ သစ္သီးသစ္ဖုမ်ားကို မိမိတို႔ဘာသာ စားလိုက္ၾကေလ၏။
မိခင္မ်က္မျမင္
ေမ်ာက္အိုမႀကီးမွာ မာေက်ာရင့္ေရာ္ေသာ သစ္သီးမ်ားကို မစားႏိုင္ေသာေၾကာင့္
အစာေရစာငတ္သျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္သည္ အရိုးအေရမွ်သာ ရွိေလ၏။ တေန႔တြင္
မဟာနႏၵိယေမ်ာက္မင္းသည္ မိခင္ထံသို႔ သြားေရာက္သည့္အခါ အရိုးအေရမွ်သာရွိေသာ
မိခင္ကို ေတြ႔ရလွ်င္- မိခင္၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔သည္ မိခင္ထံသို႔ ေန႔စဥ္
ေကာင္းမြန္လတ္ဆတ္ေသာ သစ္သီး သစ္ဖု မ်ားကို ပို႔သေစပါ၏။ မိခင္သည္
အဘယ္ေၾကာင့္ အရိုးအေရမွ်သာ ရွိရပါသနည္း-ဟု ေမးေလသည္။
အို ခ်စ္သား
မဟာနႏၵိယ၊ သင္တို႔ပို႔သေစေသာ သစ္သီးသစ္ဖုကို ငါမရ-ဟု ေျဖေလသည္။ ထိုအခါ
မဟာနႏၵိယေမ်ာက္မင္းသည္ ေမ်ာက္အေပါင္းတို႔အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္သည္ရွိေသာ္
ငါ၏မိခင္ ပ်က္စီး ဆံုးရႈံးရေပေတာ့မည္။ ေမ်ာက္အေပါင္းတို႔ကို စြန္႔လႊတ္ကာ
မိခင္ကိုသာ ျပဳစု လုပ္ေကၽြး ပါေတာ့မည္-ဟု ၾကံစည္ေလ၏။
ထို႔ေနာက္
ညီငယ္ စူဠနၵိယကိုေခၚကာ ေမ်ာက္အေပါင္းကို ဦးစီးအုပ္ခ်ဳပ္ေစရန္ အပ္ႏွံေလ၏။
ညီငယ္ စုဠနႏၵိယကလည္း လက္မခံဘဲ မိခင္ကိုသာ လုပ္ေကၽြးလိုပါသည္-ဟု ဆိုသျဖင့္
ေမ်ာက္ညီေနာင္ တို႔သည္ ေမ်က္အေပါင္းကိုစြန္႔ကာ မိခင္ကိုေခၚ၍ ဟိမ၀ႏၲာအရပ္မွ
ဆင္းသက္လာခဲ့ၾက၏။ အစြန္အဖ်ား အရပ္တခုျဖစ္ေသာ ပေညာင္ပင္၌ေနၾက၍
မိခင္ေမ်ာက္အိုႀကီးကို ျပဳစုလုပ္ေကၽြးေလ၏။
ထိုအခ်ိန္တြင္
ဗာရာဏသီျမိဳ႔ေန ပုဏၰားလုလင္တဦးသည္ အျခားအတတ္ပညာျဖင့္ အသက္ေမြးျမဴရန္
မတတ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ေလးအတတ္ျဖင့္ မုဆိုးလုပ္၍ အသက္ေမြးရန္ စိတ္ကူးမိေလ၏။
ထို႔ေနာက္ ေလးျမားကိုလြယ္ကာ ေတာထဲသို႔၀င္၍ သားေကာင္အမ်ိဳးမ်ိဳးသတ္ျပီး
အသားေရာင္းေသာအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျပဳေလသည္။
တေန႔တြင္
ပုဏၰားမုဆိုးသည္ ေတာလယ္မွအျပန္ သားေကာင္တစံုတရာ ရရွိမလာေသာေၾကာင့္
ဟိုဟိုသည္သည္ ၾကည့္ရႈ၏။ ထိုအခါ ကြင္းျပင္အစြန္အဖ်ား၌ရွိေသာ
ပေညာင္ပင္ကိုျမင္လွ်င္ ဤပေညာင္ပင္၌ သားေကာင္တစံုတရာ ရွိေကာင္းရွိမည္-ဟု
သံသယရွိကာ ပေညာင္ပင္သို႔ ေရွးရႈလာခဲ့သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္
ေမ်ာက္ညီေနာင္တို႔သည္ မိခင္ေမ်ာက္အိုမႀကီးကို သစ္သီးရွာေကၽြးျပီး
သစ္ခြၾကား၌ နားေနခ်ိန္ျဖစ္၏။ ပုဏၰားမုဆိုး ပေညာင္ပင္သို႔ လာေနသည္ကို
ျမင္ေသာအခါ ေမ်ာက္ညီေနာင္တို႔သည္ မိခင္ေမ်ာက္အိုမႀကီးကို
ခြၾကား၌ထားခဲ့ျပီးလွ်င္ ပေညာင္ပင္ရြက္ၾကား၌ ပုန္းေအာင္းေနေလ၏။
မုဆိုးသည္
ေမ်ာက္အိုမႀကီးကို ပေညာင္ပင္၌ ေတြ႔ေသာအခါ ငါ လက္ခ်ည္းျပန္သြားလွ်င္ကား
အဘယ္အက်ိဳးရွိေတာ့အံ႔နည္း။ ဤေမ်ာက္အိုမႀကီးက ိုဖမ္းသြားမည္-ဟု ၾကံစည္ကာ
ေမ်ာက္အိုမႀကီးကို ပစ္ရန္ ေလးတင္ေလသည္။
မဟာနႏၵိယေမ်ာက္မင္းသည္
မုဆိုးေလးတင္သည္ကို ျမင္လွ်င္ ညီေတာ္ စူဠနႏၵိယ၊ ဤေယာက္က်ားသည္ ငါ၏မိခင္ကို
ပစ္လို၏။ ငါသည္ မိခင္အတြက္ အသက္ေပးလွဴပါအံ႔။ သင္သည္ ငါေသသြားေသာအခါ
မိခင္ကို လုပ္ေကၽြးပါေလာ့-ဟု မွာၾကားျပီးလွ်င္ သစ္ရြက္ၾကားမွ ထြက္ကာ
အို-အသင္မုဆိုး၊ ငါ၏မိခင္ကို မပစ္ပါနဲ႔။ ငါ၏မိခင္သည္ ကန္းလဲကန္း၏။ အိုလဲ
အိုပါ၏။ ငါသည္ မိခင္အတြက္ အသက္ေပးလွဴပါမည္။ သင္သည္ ငါ၏မိခင္ကို မသတ္ဘဲ
ငါ့ကိုသာသတ္၍ ယူပါ-ဟု ဆိုကာ မုဆိုးထံ ၀န္ခံကတိယူ၍ ျမားေရွ႔တည့္တည့္တြင္
ရပ္ေလ၏။
မုဆိုးယုတ္သည္ မဟာနႏၵိယေမ်ာက္မင္းကို ပစ္ယူေလ၏။ ထို႔ေနာက္
၀န္ခံကတိကိုဖ်က္ကာ မိခင္ေမ်ာက္အို မႀကီးကို ပစ္ရန္ ေလးကိုထပ္တင္ျပန္၏။
ထိုအခါ ညီငယ္ စူဠနႏၵိယက ဤေယာက္်ားသည္ ငါ၏မိခင္ကို ပစ္လို၏။ ငါသည္လည္း
ငါ၏မိခင္အတြက္ အသက္ေပးလွဴအံ႔-ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ သစ္ရြက္ၾကားမွထြက္၍- အို
အသင္မုဆိုး၊ ငါ၏မိခင္ကို မပစ္ပါနဲ႔။ ငါသည္ ငါ၏မိခင္အတြက္ အသက္ေပးလွဴပါမည္။
သင္သည္ ငါတို႔ညီေနာင္ကို ယူပါ။ ငါ၏ မိခင္ကို အသက္ခ်မ္းသာေပးပါေလာ့-ဟု
၀န္ခံကတိေတာင္းေလ၏။ မုဆိုးယုတ္သည္ စူဠနႏၵိယ ေမ်ာက္မင္းကို
ျမားျဖင့္ပစ္ျပန္၏။ ထို႔ေနာက္ ၀န္ခံကတိကိုဖ်က္ကာ မ်က္မျမင္ ေမ်ာက္အုိမႀကီး
ကိုလည္း ပစ္ျပန္ေလ၏။ မုဆိုးယုတ္သည္ ေမ်ာက္ ၃-ေကာင္ကိုထမ္းကာ အိမ္သို႔
၀မ္းသာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျပန္ေလ၏။
ထိုအခ်ိန္၌ပင္ မုဆိုးပုဏၰားေနထိုင္ေသာ
အိမ္ကို မိုးႀကိဳးပစ္ခ်ခံရ၍ တအိမ္လံုး မီးေလာင္ သြားေလသည္။ မုဆိုး၏
မယားႏွင့္ သားငယ္ႏွစ္ေယာက္တို႔လည္း မီးထဲသို႔ ပါသြားေလသည္။ အိမ္ေနရာ၌
ေခါင္းတိုင္တို႔သာ က်န္ရွိေတာ့သည္။ မုဆိုးလည္း ရြာတံခါးအေရာက္တြင္
ရြာသားအသိတေယာက္က အေၾကာင္းစံု အျဖစ္အပ်က္ကိုေျပာျပ၏။ မုဆိုးလည္း
ျပင္းစြာေသာ စိုးရိမ္ျခင္းျဖစ္သျဖင့္ အမဲႏွင့္တကြ ထမ္းပိုး၊ ေလးျမားတို႔ကို
ပစ္ခ်ကာ အိမ္သို႔ ေျပး၀င္ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္၌ ေခါင္းတိုင္တို႔သည္ ျပဳတ္က်၍
မုဆိုးဦးေခါင္းကို ခြဲေလသည္။ ေျမႀကီးသည္လည္း အက္ကြဲလာျပီး
မီးလွ်ံမ်ားတတ္ကာ မုဆိုးကို ေျမမ်ိဳေလသည္။ (စူဠနႏၵိယ၊ မဟာနႏၵိယဇာတ္၊)
ဤဇာတ္ေတာ္ကို
ၾကည့္လွ်င္ ေမ်ာက္တို႔သည္ တိရိစၦာန္္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း မ်က္စိ မျမင္ေသာ
မိခင္အိုၾကီးကို မိမိအသက္ကိုပင္ စြန္႔၍ ေဘးအႏၱရာယ္မွ ကာကြယ္ေပးကာ သား
သမီးတို႔၏ မိဘအေပၚ လုပ္ေကြ်း ျပဳစုေသာ ေစတနာ ႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ကို
အတုယူဖြယ္ရာအျဖစ္ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ မိမိတို႔လူသားမ်ားသည္ တိရစၦာန္ထက္
အသိဉာဏ္ပိုသာ သူမ်ား ျဖစ္ၾကေသာၾကာင့္ အေမ၏ေက်းဇူးကို ပိုမိုနားလည္သင့္သလို
ပိုမို၍လည္း ေပးဆပ္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
“ကတညဳတ ကတေ၀ဒီ”
“ကတညဳတ” ဟူသည္ မိဘတို႔၏ ေမတၱာ၊ ကရုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ေစတနာ စေသာ ေက်းဇူးတရားကို သိနားလည္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါ၏။
“ကတေ၀ဒီ” ဟူသည္ ထိုမိဘတို႔၏ အနႏၱ ေက်းဇူးတရားကို ျပန္လည္ ေပးဆပ္ျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ထို႔ေၾကာင့္
မိဘတို႔၏ အနႏၱ ေမတၱာကို ေရွးဦးစြာ သိနားလည္ရမည္ ျဖစ္ပါ၏။
နားမလည္ေသးပါကလည္း နားလည္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္ ျဖစ္ပါ၏။ ထိုသို႔ သိရွိ နားလည္
သေဘာေပါက္ျပီးေသာအခါ မိဘတို႔၏ ေက်းဇူးကို ျပန္လည္ ေပးဆပ္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။
ေက်းဇူးေၾကြးကို ေက်လည္ေအာင္ မေပးဆပ္ႏိုင္ေသာ္မွ မိမိစြမ္းႏိုင္သမွ်
ေပးဆပ္ရမည္သာတည္း။ ဤသို႔ ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာ
ၾကီးပြါးတိုးတတ္ေၾကာင္းကို ျပဳလုပ္သည္ မည္ပါသည္။
ေဆာင္ပုဒ္။ ။ ကတညဳတ၊ ကတေ၀ဒိ၊ မသိတတ္သူ၊ လူမသမာ၊ ထိုမ်ားစြာတို႔၊
ဥစၥာစီးပြါး၊ ေလ်ာ့ပါးယိမ္းယိုင္၊ ျမဲမခိုင္ဘူး၊ ဓမၼကရိုဏ္စစ္ေရ၊ က်ဖ်ားေရသို႔၊
သေရမတိုး၊ ဘုန္းေရာင္ညိဳးလ်က္၊ တန္ခိုးေန႔ည၊ ဆုတ္လပမာ၊ ယုတ္တတ္စြာ၏။ (မဃေဒ၀ လကၤာ၊၁၉၀။)
မိဘတို႔၏
ေက်းဇူးကို မသိတတ္ေသာ၊ ေက်းဇူးမဆပ္ေသာ သားသမီးမိုက္ သူယုတ္မာတို႔သည္
ဥစၥာစီးပါြးမ်ားကို ရွာေဖြစုေဆာင္းႏိုင္ျငားလည္း ထိုစည္းစိမ္ဥစၥာတို႔သည္
တည္ျမဲလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါေပ။ ေရစစ္ႏွင့္ ေရခပ္သလို၊ အိတ္ေပါက္ႏွင့္
ဖားေကာက္သလို ရွာေဖြရသမွ် ကုန္ဆံုးေပ်ာက္ပ်က္ရျမဲ ဓမၼတာတည္း။
ေကာင္းက်ိဳးအျဖာျဖာ က်က္သေရမဂၤလာတို႔သည္လည္း တစ္ေန႔တစ္ျခား ညိဳးမွိန္လာကာ
လဆုတ္ရက္မွာ ထြက္ေပၚလာေသာလပမာ တစ္ျဖည္းျဖည္း ကြယ္ေပ်ာက္ရျမဲပင္တည္။
အေမႏွင့္ အေမမ်ားသို႔
အေမအေၾကာင္းဖတ္ရလွ်င္
စာေရးသူသည္လည္း အေမကို သတိရျမဲ။ အေမဇာတ္လမ္း ၾကည့္ျပီးတိုင္း
ဝမ္းနည္းမ်က္ရည္ လည္ရျမဲပင္။ ထိုေၾကာင့္ “အေမေန႔”ေရာက္တိုင္း အေမ့အတြက္
အေမအေၾကာင္း ေရးမိျပန္ပါေကာ အေမ။ ဒါေပမဲ့ သားေမာင္ ေရးေသာ ဤစာကို
တမလြန္ဘဝသို႔ ေရာက္ေနျပီျဖစ္ေသာ အေမကေတာ့ ျမင္ႏိုင္၊ သိႏိုင္၊
ဖတ္ႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါေပ။ သို႔ေသာ္လည္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ဤအခ်ိန္
ဤေန႔ ဤရက္ ေရာက္ျပီဆိုလွ်င္ သားေမာင္ မေနႏိုင္ခဲ့။ အေမအတြက္ သားလုပ္ရမည့္
တာဝန္တစ္ခုဟု ခံယူကာ လုပ္ေနမိျမဲပင္။ ရွိပါေစေတာ့ အေမအတြက္
သားႏွလံုးေသြးႏွင့္ေရးေသာ ဤစာကို အေမ မဖတ္ႏိုင္လွ်င္ေသာ္မွ
ေလာကထဲမွာရွိေနၾကေသာ သူ႔အေမ၊ ခင္းဗ်ားအေမ၊ တစ္ျခားသူ၏အေမ စသည့္စသည့္
အေမမ်ားစြာ က်န္ရွိေနၾကပါ၏။ ထိုအေမမ်ားသည္ ဤစာကိုဖတ္မိ သိရွိလွ်င္လည္း
အေမကိုယ္တိုင္ ဖတ္သလို၊ အေမကိုယ္တိုင္ သားရဲ့ခံစားခ်က္ကို နားလည္ကာ
အသိအမွတ္ျပဳသလို အတူတူပင္ျဖစ္ပါ၏။ ထိုေၾကာင့္ပင္ စာေရးသူသည္လည္း……
…………………………..
ရြာျပန္လွ်င္ အေမၾကိဳလို႔
စားလိုရာ အေမေကြ်းပါတဲ့
ေအးျမတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာ
ခုခါေတာ့ ေပ်ာက္ဆံုး။
သို႔လည္းေလ
ေမ့သား သည္လိုေျဖမေပါ့
သည္ရပ္ေျမ က်န္ေဒသဆီက
မိခင္ေတြ ဟူသမွ်ကိုလ
ေမြးမိခင္ ထင္ကာမွတ္မယ္ေပါ့
ကမၻာ့့ ဤေရေျမ၌
အေမ မေသေသးေခ်ဟု
သားလူေပ စိတ္ေျဖေတြးလို႔ရယ္
ေဆြးရိပ္ကိုဖံုး။ ။
( တင္မိုး)
အေမ၏
ဂုဏ္ေက်းဇူးတို႔ကို ေဖာ္ထုတ္တင္ျပရလွ်င္ ကုန္ႏိုင္ဖြယ္ မျမင္။
သက္တမ္းရွည္၍ တန္ခိုးၾကီးေသာ ျဗဟၼာတို႔က လွ်ာေပါင္းကုေဋ ဖန္ဆင္း၍
မိဘဂုဏ္ေက်းဇူးကို ေျပာၾကားလွ်င္ေသာ္မွ သက္တမ္းသာ ကုန္ဆံုးသြားမည္ မိဘတို႔၏
ဂုဏ္ေက်းဇူးကား မကုန္ဆံုးႏိုင္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္
“မာတာပိတုဂုေဏာ အနေႏၱာ” ဟု အနႏၱဂိုဏ္း၀င္ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ၊ ဆရာတို႔ႏွင့္
တစ္တန္းစားတည္းထားကာ ဗုဒၶဘုရားရွင္က မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
သရီရႆ ဂုဏာနဥၥ၊ ဒူရမစၥ ႏၱ မႏၱရံ။
သရီရံ ခဏ၀ိဒဒၶံသီ၊ ကပၸ ႏၱ႒ာယီေနာ ဂုဏာ။
(ဟိေတာပေဒသ၊ မိတၱလာဘ၊ ဂါထာ ၄၉)
သရီရႆစ၊
ခႏၶာကိုယ္၏လည္းေကာင္း။ ဂုဏာနဥၥ၊ ခႏၶာကိုယ္၌ တည္ရွိေသာ ဂုဏ္ေက်းဇူးတို႔၏
လည္းေကာင္း။ အႏၱရံ၊ တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ျခားနားျခင္းသည္။ အစၥ ႏၱံ စင္စစ္။
ဒူရံ၊ ေ၀းကြာလွ၏။ သရီရံ၊ ခႏၶာကိုယ္သည္။ ခဏ၀ိဒၶံသီ၊ ႏွစ္တစ္ရာအတြင္း
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၌ ပ်က္စီးျခင္းသေဘာ ရွိ၏။ ဂုဏာ၊ သမၸတၱိအဖံုဖံု
ဂုဏ္ေက်းဇူးအစံုစံုတို႔သည္ကား။ ကပၸ ႏၱ႒ာယိေနာ၊ ကမၻာဆံုးသည့္တိုင္ေအာင္
ရွိၾကကုန္လတၱံ႔။
“အရွည္မၾကာ၊ ကိုယ္ခႏၶာကား၊ တစ္ရာအႏွစ္၊ ကိုယ္၌ျဖစ္သား၊
ျပန္စစ္ႏွိဳင္းေလ်ာ္၊ ေက်းဇူးေသာ္မွ၊ က်ဴးေက်ာ္ကုန္ခမ္း၊ ကမၻာကၽြမ္းလည္း၊
ဥဒါန္းမေက်၊ လူ႔ျပည္နတ္ရပ္၊ ပဲ့တင္ထပ္လိမ့္။”
(၀ိဓူရပ်ိဳ႕)
အေမ၏
ကိုယ္ခႏၶာကား အႏွစ္တစ္ရာအတြင္း (အသက္တမ္းကုန္လွ်င္) တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္၌
ပ်က္စီး ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားႏိုင္၏။ သို႔ေသာ္ အေမ၏ အန ႏၱ
ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္တို႔ကား ကမၻာ ပ်က္သည့္တိုင္ေအာင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္
မဟုတ္ေပ။ မိဘေက်းဇူးကို မည္သည့္အရာကမွ် ေပ်ာက္ပ်က္သြားေအာင္
ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္စြမ္းမည္ မဟုတ္ပါေပ။ ေလာကတြင္ ေက်းဇူးတရားကို သိသူရွား၏။
ထို႔ထက္ သိေသာေက်းဇူးကို ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုသူ ရွား၏။ ထို႔ထက္ ေက်းဇူးတရားကို
တုန္႔ျပန္ ေပးဆပ္ႏိုင္သူသည္ အရွားဆံုးပင္ ျဖစ္၏ဟု ပညာရွိတို႔ မိန္႔ဆိုေတာ္
မူခဲ့ၾကသည္။
မိမိသည္
အေမကေမြး၍ လူ႔ေလာကထဲသို႔ေရာက္ခဲ့ရ၏။ အေမကေက်ြး၍ လူလားေျမာက္ခဲ့ရ၏။ အေမ၏
ညႊန္ျပမႈျဖင့္ လူတစ္လံုး သူတစ္လံုး ျဖစ္ခဲ့ရ၏။ အေမ၏လမ္းညႊန္မႈျဖင့္
ခေရာင္းလမ္းကို ေက်ာ္လႊား၍ ပန္းခင္းလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းကာ ပန္းေလေမႊးကို
ရွဴရႈိက္ခဲ့ရသလို စမ္းေရေအးကို ေသာက္သံုးခြင့္ ရခဲ့၏။ အေမျမွင့္၍ မိမိဘဝ
တင့္တယ္ ထယ္ဝါခဲ့ရ၏။ မိမိသည္ အေမ့ေျခရင္းတြင္ ေနထိုင္ကာ ၾကားနာ မွတ္သားခဲ့ရေသာ
အဆံုးအမမ်ားသည္လည္း မိမိ ႏွလံုးသားတြင္ ထာ၀စဥ္ စြဲထင္လ်က္ ရွိခဲ့ပါျပီ။
မိမိဘဝတစ္ခုလံုးသည္ပင္ အေမေက်းဇူးတရားႏွင့္ ကင္းေသာအရာ၊ အေမ့ေမတၱာမွ
ကြက္က်န္ခဲ့ေသာအရာ တစ္ခုမွ် ရွိမည္မထင္ပါေပ။
သို႔ေသာ္ အေမ့ေက်းဇူးကို သိကားသိ၏။ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုျခင္း၊ တုန္႔ျပန္ ေက်းဇူဆပ္ျခင္းကို
မိမိစိတ္မွာ ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ မျပဳႏိုင္ခဲ့ေပ။ အေမကား ျမန္မာျပည္
အလယ္ပိုင္းက မထင္မရွား ေတာရြာေလးတစ္ခုမွာ ေန၏။ မိမိကား အေမႏွင့္
ေဝးကြာလွေသာ ႏိုင္ငံရပ္ျခား တိုင္းတစ္ပါးတြင္ ရုန္းကန္လႈပ္ရွား
ၾကိဳးစားေနရ၏။ အေမ၏ အန ႏၱ ေက်းဇူးတရားကို သိေသာ္လည္း အေမ့အနားမွာေန၍
ကိုယ္ဖိရင္ဖိ မျပဳစုႏိုင္ခဲ့၊ ေရပူေရခ်မ္း မကမ္းလွမ္းႏိုင္ခဲ့ေပ။ အေမ၏
ရင္အပူကို ေဖးမကူႏိုင္ရွာခဲ့ေပ။ အေမေသခါနီးေသာ္မွ အနားတြင္ေနကာ အေမ့လက္ကို
ဆုပ္ကိုင္လို႔ အားမေပးႏိုင္ရွာခဲ့ေပ။ မိမိသည္ “အေမမ်ားေန႔”မွာ
အေမ့အတြက္ေရးေသာ ဤေဆာင္းပါးျဖင့္ မိဘတို႔၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးတို႔ကို တစ္စိတ္
တစ္ေဒသ ထုတ္ေဖာ္တင္ျပ၍ အေမ၏ အႏႈိင္းမဲ့ဂုဏ္ကို အာရံုျပဳျပီး၊
ဦးႏွိမ္မာန္ေလွ်ာ့ကာ ကန္ေတာ့လိုက္ပါ၏။ အေမ့ေမြးေက်းဇူးကို ကုန္စင္ေအာင္
တုန္႔ျပန္ မဆပ္ႏိုင္ေသာ္္ျငားလည္း ဤသို႔ ႏိႈင္းဆမကုန္ေသာ
အေမ့့ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္တို႔ကို ထုတ္ေဖာ္ ေရးသားျပျခင္းေၾကာင့္ အေမ၏
ၾကီးမားလွေသာ အနႏၱေက်းဇူးေတာ္တို႔မွ ျမဴတစ္မႈန္စာမွ် ေက်သည္ဆိုလွ်င္ပင္
မိမိဘ၀ တစ္သက္တာတြင္ ၾကည္ႏူးေက်နပ္စြာျဖင့္ ထာ၀ရ ၀မ္းေျမာက္ေနမည္သာ
ျဖစ္ပါသတည္း။
(အေမမ်ားေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳလ်က္ အေမအားလံုးကို ဤေဆာင္းပါးျဖင့္ ကန္ေတာ့လိုက္ပါသည္။)
တကၠသိုလ္ ေမာင္ကိုရင္
posted May 14, 2012, 5:04 PM by Theravada Taiwan
[
updated May 14, 2012, 5:05 PM
]
